Ks. prał. Marian Szczerba do diakonów stałych: Jesteście blisko tego świata, ale należycie też do innej rzeczywistości

W Polsce posługuje ich ponad 100, a ta liczba wciąż rośnie. Zakładają rodziny, równocześnie służąc Kościołowi. Diakoni stali w sobotę, 29 listopada przybyli na Jasną Górę, by uczestniczyć w Mszy św., a następnie wziąć udział w sympozjum otwartym pn. „Diakonat Stały – dar dla Kościoła dzisiaj”.

Uroczystej Mszy św. w Kaplicy Cudownego Obrazu przewodniczył kanclerz Kurii Metropolitalnej Archidiecezji Częstochowskiej, ks. prał. Marian Szczerba. W wygłoszonej homilii nawiązał do Adwentu, który rozpocznie się w niedzielę, 30 listopada:

Duchowny zwrócił się do diakonów stałych podkreślając, że są zarówno blisko świata doczesnego, jak i Królestwa Bożego:

Dyrektor Instytutu Wyższych Studiów Teologicznych, ks. dr Kamil Zadrożny wyjaśnił, jaki jest cel spotkania diakonów stałych na Jasnej Górze:

Jednym z prelegentów podczas sympozjum był ks. dr Jan Koclęga. Mówił o wyjątkowości powołania diakonów stałych, odnosząc się m.in. do historii tej posługi w Kościele:

Duchowny wyjaśnił również, jak rozumieć hasło towarzyszące sympozjum. Jak zaznaczył, posługa diakonatu stałego była obecna w Kościele w pierwszych wiekach chrześcijaństwa i powróciła dopiero po Soborze Watykańskim II:

Dk. Szczepan Marusiński zdradził, czym dla niego jest diakonat stały:

Dk. Bogdan Boruta od zawsze był blisko Kościoła. Pierwszy raz o diakonacie stałym usłyszał 12 lat temu, wówczas pełnił posługę szafarza:

Iwona Urbańska-Kosiek podkreśliła, że bycie żoną diakona jest ogromną łaską. Sama wspierała męża w pójściu za głosem powołania:

Historia diakonatu stałego sięga czasów apostolskich. Diakoni zajmowali się wówczas chorymi, ubogimi, a czasem także nauczaniem. Musieli posiadać określone kwalifikacje moralne, które św. Paweł wymienia w Pierwszym Liście do Tymoteusza (1 Tym 3,1-13). Jednym z pierwszych diakonów był św. Szczepan – pierwszy męczennik chrześcijaństwa. Najstarsza patrystyczna definicja istoty diakonatu pochodzi z kodeksu św. Hipolita z III wieku i mówi, że „Diakon jest święcony nie do kapłaństwa, ale do posługi”. Do tej definicji, czasem w lekko zmienionej formie, Kościół ciągle powraca. Do V w. w Kościele zachodnim diakonat był instytucją kwitnącą, a jego rolę i pozycję potwierdzały liczne sobory oraz praktyka kościelna. W następnych wiekach, z różnych powodów, diakonat zanikł, stając się jedynie stopniem przejściowym do kapłaństwa. Ostatecznie posługa ta przywrócona została przez Sobór Watykański II w Konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen Gentium”. Wskazania Soboru wypełnił Paweł VI ogłaszając 18 kwietnia 1967 r. motu proprio „Sacrum diaconatus ordinem” z ogólnymi normami przywrócenia diakonatu stałego. W Polsce biskupi podjęli decyzję o wprowadzeniu diakonatu stałego w 2001 r.

Homilia ks. prał. Mariana Szczerby: