Wspomnienie Adama i Ewy

Wigilijny czas 24 grudnia to w Kościele katolickim wspomnienie Adama i Ewy – pierwszych ludzi uważanych za prarodziców ludzkości. Na początku Bóg stworzył Adama. Towarzyszyła mu kobieta – Ewa.

Stało się to szóstego dnia i było ukoronowaniem dzieła stworzenia. Bóg powołał do istnienia człowieka: mężczyznę i kobietę, obdarzając ich płodnością. Powierzył im także opiekę nad pozostałymi stworzeniami. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga, obdarzony darem życia (podobnie jak inne żywe organizmy) i dodatkowym tchnieniem Bożym (często określanym jako dusza). Godność człowieka płynie też z tego, że Stwórca ulepił go (z gliny, mułu czy ziemi) własnymi rękoma. Ciało ludzkie utworzone z materii jest świętym dziełem Bożym.

Warto wspomnieć, że w swej godności Adam i Ewa są sobie równi. Małżeństwo kobiety i mężczyzny jest zgodne z Bożym planem i obdarzone błogosławieństwem Stwórcy. Dlatego nazywane jest pierwszym, “naturalnym” sakramentem.

Pochodzenie słowa “Adam” z hebrajskiego wskazuje na związek z ziemią. W innych językach starożytnych Bliskiego Wschodu wyraża ojca czy narodzenie. Najpopularniejsze znaczenie tego słowa wskazuje na pierwszego człowieka, stworzonego przez Boga. Jednak “adamah” ma także znaczenie zbiorowe – oznacza rodzaj ludzki. Dlatego też interpretacje biblijnego opisu związane są z przedstawieniem najważniejszych prawd o wszystkich ludziach, których “pierwowzorem” indywidualnym lub grupowym jest Adam.

Imię Ewa najprawdopodobniej jest związane z życiem. Biblijna Ewa jest matką rodzaju ludzkiego. Upadek pierwszych rodziców – grzech, spowodował jednak konieczność odnowienia ludzkości. Powiązanie dnia 24 grudnia z pierwszymi rodzicami wskazuje równocześnie na odnowienie dzieła stworzenia, które dokonało się przez Wcielenie Syna Bożego. Maryja, Boża Rodzicielka, jest nazywana Nową Ewą, świętą i doskonałą. Jezus Chrystus jest Nowym Adamem, z którego odradza się skażona grzechem natura ludzka, obdarowana przez Niego zbawieniem.

źródło: KAI